محرمات پروردگار و خوددارى از شهوات ممنوع است ، و در باره نشانه آن فرموده : نشانه عدالت اجتناب از گناهان كبيره است ، و دليل بر اين اجتناب به آن تفصيلى كه امام بيان داشت حسن ظاهر بين مسلمين است . و در تهذيب « 1 » از عبد اللَّه بن مغيره از ابى الحسن على بن موسى الرضا ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : كسى كه بر فطرت اسلام به دنيا آمده باشد و مردم نفس او را نفسى صالح بدانند جايز است كه شهادت دهد و شهادتش معتبر است . و نيز در همان كتاب « 2 » است كه سماعه از ابى بصير از ابى عبد اللَّه ( ع ) نقل كرده كه فرمود : در شهادت اشخاص ضعيف عيبى نيست به شرطى كه عفيف و خويشتن دار باشند . در كتاب كافى به سند خود از على بن مهزيار از ابى على بن راشد نقل مىكند كه گفته است : خدمت حضرت ابى جعفر ( ع ) عرض كردم : دوستان شما در بين خود اختلاف دارند ، آيا با اين حال مىتوانم در نماز به همه آنها اقتدا كنم ؟ فرمود : دنبال كسى نماز بخوان كه به ديانتش وثوق داشته باشى « 3 » . مؤلف : دلالت اين چند روايت بر مطالب گذشته ، واضح است . البته در ذيل عنوان عدالت بحثهاى زيادترى هست و ليكن چون از غرض ما خارج است لذا از ايراد آن خوددارى مىكنيم . گفتارى پيرامون يمين ( سوگند ) حقيقت معناى اينكه مىگوييم : به جان خودم سوگند كه فلان مطلب فلان است ، و يا : به حياتم قسم كه مطلب همانست كه من گفتم ، اين است كه گفته هاى خود را در راستى و صحت به جان و زندگى خود كه در نظر ، عزيز و محترم است پيوند دهيم ، بطورى كه صحت و راستى گفتار ما بسته به جان و زندگى ما و عدم صحت آن بسته به عدم زندگى ما باشد ، بطلان گفتارمان ابطال حرمت و منزلت زندگيمان باشد ، با حفظ اينكه نداشتن ارزش و احترام زندگى

--> ( 1 ) تهذيب الاحكام طبع آخوندى ج 6 ص 283 ح 183 . ( 2 ) من لا يحضره الفقيه ط دار التعارف ج 3 ص 27 ح 77 . ( 3 ) كافى طبع دار التعارف ج 3 ص 374 ح 5 .